Opus Dei zostało założone 2 października 1928 roku w Madrycie przez świętego Josemaríę Escrivá de Balaguera. Obecnie do Prałatury należy około 80 000 osób z pięciu kontynentów. Siedziba Prałatury — wraz z kościołem prałackim — znajduje się w Rzymie.
Posłannictwem Opus Dei jest krzewienie wśród wiernych chrześcijan każdego stanu zasad życia w świecie zgodnego z wiarą i w ten sposób przyczynianie się do ewangelizacji wszystkich środowisk społecznych. Inaczej mówiąc, szerzenie orędzia o tym, iż wszyscy ochrzczeni są powołani do świętości i głoszenia Ewangelii, jak przypomniał Sobór Watykański II (por. Konstytucja Lumen gentium, 32 i 33).
W tym celu Prałatura Opus Dei zapewnia środki formacji duchowej i opieki duszpasterskiej w pierwszym rzędzie dla swoich wiernych, ale również dla wielu innych osób, dla każdego stosownie do jego stanu, zawodu i warunków życia. W ramach tej opieki duszpasterskiej zachęca się do wprowadzania w życie nauk Ewangelii przez rozwijanie cnót chrześcijańskich i uświęcenie pracy zawodowej.
Uświęcenie pracy dla wiernych Prałatury oznacza: pracować możliwie najdoskonalej; wykonywanie tej pracy w pełnym poszanowaniu praw i zgodnie z wymogami etycznymi; dążenie do zjednoczenia z Bogiem w realizacji tego zadania; działanie w pragnieniu służenia współobywatelom i przyczyniania się do postępu społeczeństwa.
Następstwem autentycznego życia chrześcijańskiego mężczyzn i kobiet najróżnorodniejszych stanów będzie uświęcenie świata, przepojenie zadań i rzeczywistości doczesnych duchem Ewangelii (por. A. de Fuenmayor, V. Gómez–Iglesias, J. L. Illanes, El itinerario jurídico del Opus Dei, 1989, s. 39–40).
Wierni Prałatury wykonują swoje zadanie ewangelizacyjne we wszystkich środowiskach społecznych, ponieważ pracują w różnych środowiskach zawodowych. W wyniku tego praca, którą wykonują, nie ogranicza się do konkretnej dziedziny, jak np. oświaty, opieki nad chorymi lub pomocy niepełnosprawnym. Posłannictwem Prałatury jest przypominanie chrześcijanom, że niezależnie od swojej działalności świeckiej, wszyscy winni współdziałać w rozwiązywaniu problemów społecznych w duchu chrześcijańskim oraz dawać ciągłe świadectwo swojej wiary.
Opus Dei działa w 55 krajach na świecie. W Polsce od 1989r.
ZAŁOŻYCIEL OPUS DEI:
Josemaría Escrivá de Balaguer urodził się w Barbastro (Huesca, Hiszpania) 9 stycznia 1902 roku.
Jego rodzice nosili imiona Józefa i Dolores. Miał pięcioro rodzeństwa: Carmen (1899–1957),
Jakub (1919–1994) i trzy młodsze siostry, które umarły w dzieciństwie. Małżonkowie Escrivá dali swoim dzieciom
głębokie wychowanie chrześcijańskie.
W 1915 roku zbankrutował zakład włókienniczy ojca i cała rodzina musiała się przenieść do Logrono,
gdzie ojciec znalazł inną pracę. W tym mieście Josemaría po raz pierwszy odczuje swoje powołanie: po zobaczeniu na
śniegu śladu bosych stóp zakonnika przeczuwa, że Bóg czegoś od niego oczekuje, jakkolwiek nie wie dokładnie, o co chodzi.
Sądzi, że łatwiej to rozpozna, gdy zostanie kapłanem, do czego zaczyna się przygotowywać najpierw w Logrono,
a następnie w seminarium w Saragossie. Jako wolny student studiuje prawo cywilne. W 1924 roku umiera jego ojciec,
a on staje się głową rodziny. 28 marca 1925 roku przyjmuje święcenia kapłańskie i rozpoczyna pełnienie posługi najpierw
w wiejskiej parafii, następnie w Saragossie.
W 1927 roku za pozwoleniem biskupa przenosi się do Madrytu, by zdobyć doktorat z prawa. Tutaj, 2 października 1928 roku,
podczas rekolekcji widzi, czego Bóg oczekuje od niego, i zakłada Opus Dei. Od tej chwili zaczyna pracować nad tym dziełem,>
a jednocześnie kontynuuje posługę kapłańską, zwłaszcza wśród ubogich i chorych. Ponadto studiuje w Uniwersytecie w
Madrycie i udziela lekcji, by utrzymać swoją rodzinę.
W chwili wybuchu wojny domowej przebywa w Madrycie, gdzie prześladowania religijne zmuszają go do przenoszenia się do różnych miejsc. Wykonuje swoją posługę kapłańską potajemnie, do czasu kiedy udaje mu się opuścić Madryt. Po przejściu Pirenejów przenosi się do Burgos.
Po zakończeniu wojny domowej w 1939 roku powraca do Madrytu i uzyskuje doktorat z prawa. W następnych latach prowadzi
liczne rekolekcje dla świeckich, kapłanów i zakonników.
W 1946 roku rozpoczyna swój stały pobyt w Rzymie. Uzyskuje doktorat z teologii przy Uniwersytecie Laterańskim.
Zostaje mianowany konsultorem kongregacji watykańskich, honorowym członkiem Papieskiej Akademii Teologicznej i prałatem
honorowym Jego Świątobliwości. Z Rzymu wyjeżdża do różnych krajów Europy — a w 1970 roku do Meksyku — by umacniać Opus Dei
w tych krajach. W tym samym celu odbył w roku 1974 i 1975 dwie długie podróże przez Amerykę Centralną i Południową,
gdzie odbył spotkania katechetyczne z licznymi grupami osób.
Zmarł w Rzymie 26 czerwca 1975. Tysiące osób, wśród nich liczni biskupi różnych krajów, zabiegało przy Stolicy Świętej o otwarcie jego procesu kanonizacyjnego.
Dziesięć lat po beatyfikacji (17 maja 1992 r.), 6 października 2002 r., Jan Paweł II kanonizuje Założyciela Opus Dei, w obecności niezmierzonych rzesz ludzi z 80 krajów. Podczas homilii Ojciec Święty powiedział, że "św. Josemaria został wybrany przez Pana aby głosić powszechne powołanie do świętości i aby przypomnieć, że życie codzienne, zwyczajne czynności, są drogą do uświęcania. Można powiedzieć, że był świętym zwyczajności."
PIERWSZY NASTĘPCA św.JOSEMARII ESCRIVA:
Alvaro del Portillo, pierwszy następca św. Josemarii Escrivá na czele Opus Dei, urodził się w Madrycie 11 marca 1914 roku.
Należał do Opus Dei od 1935 roku. Został wyświęcony na kapłana 25 czerwca 1944. Był sekretarzem generalnym Opus Dei od 1940 do 1947 roku oraz od 1956 do 1975 roku, a pomiędzy tymi okresami był prokuratorem generalnym. Był doktorem inżynierem budowy dróg. Uzyskał także doktoraty z historii oraz prawa kanonicznego.
Był konsultorem różnych organizmów Stolicy Świętej, jak Kongregacji Doktryny Wiary, Kongregacji Kleru, Kongregacji Spraw Świętych i Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu. Pracował na Soborze Watykańskim II, najpierw jako przewodniczący komisji przed–przygotowawczej do spraw świeckich, a następnie jako sekretarz Komisji Dyscypliny Kleru oraz jako konsultor innych komisji. Jego książki: Wierni i świeccy w Kościele (1969) oraz Pisma o kapłaństwie (1970) są w znacznej mierze owocem tych doświadczeń.
W 1975 roku został wybrany następcą prałata Josemaría Escrivá w Opus Dei. Po erygowaniu Opus Dei jako prałatury personalnej został mianowany prałatem. W 1990 roku został desygnowany na biskupa przez Jana Pawła II, który udzielił mu sakry biskupiej 6 stycznia 1991 roku.
Zmarł w Rzymie 23 marca 1994 roku.
OBECNY PRAŁAT OPUS DEI
- Biskup Javier Echevarría
urodził się w Madrycie 14 czerwca 1932 roku.
Jest doktorem prawa cywilnego i prawa kanonicznego. Należy do Opus Dei od 1948. Został wyświęcony na kapłana 7 sierpnia 1955 roku. Ściśle współpracował z św. Josemaríą Escrivą de Balaguer, którego był sekretarzem od 1953 aż do jego śmierci w 1975. Od 1966 jest członkiem Rady Generalnej Opus Dei.
W 1975, kiedy Alvaro del Portillo stanął jako następca św. Josemaríi Escrivá na czele Opus Dei, został mianowany sekretarzem generalnym, które to stanowisko dotychczas sprawował Alvaro del Portillo. W 1982 roku wraz z erygowaniem Opus Dei jako prałatury personalnej, został wikariuszem generalnym Prałatury.
Od roku 1981 jest konsultorem Kongregacji Spraw Świętych, a od 1995 roku — Kongregacji Kleru.
Po wyborze i mianowaniu przez Jana Pawła II prałatem Opus Dei, 20 kwietnia 1994 roku, Papież wyświęcił go na biskupa 6 stycznia 1995 roku w Bazylice Świętego Piotra.
Opus Dei stawia sobie za cel szerzenie pośród świata przesłania o powszechnym powołaniu do świętości. Tak to wyraził bł. Josemaría Escrivá w 1939 roku: Twoim obowiązkiem jest dążenie do świętości. Tak, także i twoim. Jak można myśleć, że jest to zadanie wyłącznie kapłanów i zakonników? Do każdego, bez wyjątku, Pan powiedział: «Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski» (Droga, nr 291). Jak przypomniał Sobór Watykański II, wszyscy chrześcijanie winni starać się o świętość i dawanie świadectwa Chrystusowi. Duch Opus Dei wytycza zwyczajnym wiernym — kapłanom i świeckim — konkretny sposób wprowadzenia tego ideału w czyn.
ORGANIZACJA WŁADZY OPUS DEI:
Prałat — i w jego zastępstwie wikariusze — sprawuje jurysdykcję w Opus Dei: jest Ordynariuszem właściwym Prałatury.
Jedną z charakterystycznych cech sprawowania władzy nad Prałaturą jest styl kolegialny, tak iż prałat i jego wikariusze
wykonują swoje zadania przy pomocy odpowiednich rad złożonych w swej większości ze świeckich.
Kongresy generalne Prałatury odbywają się co osiem lat z udziałem członków pochodzących z różnych krajów, gdzie jest obecne Opus Dei. Podczas tych kongresów bada się pracę apostolską Prałatury i proponuje się prałatowi kierunki jego przyszłej działalności duszpasterskiej. Prałat podczas kongresu przystępuje do odnowienia swoich rad.
Gdy potrzeba mianować nowego prałata, w tym celu zbiera się Wyborczy Kongres Generalny, Prałat jest wybierany spośród członków prezbiterium Prałatury, którzy posiadają odpowiednie warunki: wiek, okres członkostwa w Opus Dei, doświadczenie kapłańskie i inne. Jego wybór winien zostać potwierdzony przez Papieża. Jest to funkcja dożywotnia. Obecnym prałatem Opus Dei jest bp Javier Echevarría.
Prałat opiera się na współpracy rady do spraw kobiet (zwanej Asesorią Centralną i złożonej wyłącznie z kobiet) oraz rady do spraw mężczyzn (Rada Generalna, złożona wyłącznie z mężczyzn). Obie rady mają swoją siedzibę w Rzymie.
Prałatura dzieli się na obwody terytorialne, zwane regionami. Na czele każdego regionu — którego granice mogą się zbiegać z granicami kraju lub nie — stoi wikariusz regionalny ze swymi radami: Asesorią Regionalną dla kobiet i Komisją Regionalną dla mężczyzn.
Niektóre regiony dzielą się na delegacje o bardziej ograniczonej strefie. W tym przypadku powtarza się ta sama organizacja sprawowania władzy: wikariusz delegacji i dwie rady.
Wreszcie na szczeblu lokalnym istnieją ośrodki Opus Dei, które troszczą się o organizowanie środków formacji i opiekę duszpasterską wiernych Prałatury, którzy znajdują się w ich zasięgu. Ośrodki składają się albo z kobiet, albo z mężczyzn. W każdym istnieje rada lokalna, na której czele stoi świecki — dyrektor lub dyrektorka — i co najmniej dwaj inni wierni Prałatury. Dla specyficznej pieczy kapłańskiej nad wiernymi przypisanymi do każdego ośrodka ordynariusz Prałatury wyznacza kapłana ze swego prezbiterium.
Żadna funkcja zarządzania, za wyjątkiem prałata, nie jest dożywotnia."*